οι συζητήσεις των παιδιών της Αθήνας είναι κατά βάση γύρω από την πρακτική που θα ακολουθήσει κάποιος σε μία παρέμβαση σε ένα δημόσιο χώρο. αυτές οι πρακτικές ή οι στρατηγικές προσέγγισης αν θέλετε πρέπει να έχουν μια δυναμική, μια ιδέα και κυρίως ένα "τάκτ" στον τρόπο που θα εισέλθουν τα έργα, οι δράσεις ή οι παρεμβάσεις στον χώρο, ώστε να μην είναι επιβλητικές και επιβαλλόμενες ως πρακτικές.
σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό είχαμε κάποιες ιδέες που είναι περισσοτερο σχετικές με το χώρο του προαυλίου και με το γεγονός ότι είναι, όπως φαίνεται, τελείως ανενεργός.
αυτό δεν σημαίνει οτι θα αφήσουμε τους τοίχους κενούς, μιας και κάποιοι θεωρούν οτι μια παρέμβαση στους τοίχους, θα ήταν σημαντική και ως δράση και ως αποτέλεσμα που θα μείνει στο πανεπιστήμιο.
οι προτάσεις θα μπορούσαν να διατυπωθουν πρόχειρα και ως εξής:
α. μια παρέμβαση/κατασκευή στο προαυλιακό χώρο για να τον ενεργοποιήσει και να τον καταστήσει χρήσιμο για τους φοιτητές.
β. αντι-παραδειγματικά με το α. προτείνεται μια αντίστοιχη κατασκευή για να τονίσει το γεγονός οτι είναι ανενεργός και δυσλειτουργικός, χωρίς κατεύθυνση διόρθωσης. μια κατασκευή που ακολουθεί περισσότερο εικαστικές πρακτικές.
γ. ο τοίχος να είναι όπως προαναφέρθηκε προιόν μιας συλλογικής διαδικασίας -π.χ. συζήτησης- και έτσι να αντιμετωπιστεί ως αποτύπωμα αυτής. (βλέπε Sol LeWitt)
.
γιάννης
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου