Καλημέρα σε όλες και όλους, από Αθήνα και Κομοτηνή! Απολαμβάνω ειλικρινά τις προτάσεις και τα σχόλιά σας, αν και ηθελημένα απέφυγα μέχρι τώρα να σχολιάσω.
Πρώτα – πρώτα να συγχαρώ τα παιδιά για την αισθητική του blog! Δεν είναι καθόλου αυτονόητη η αισθητική επάρκεια στους «χαλασμένους» καιρούς που ζούμε… (Εντάξει, ξέρω ότι μπορείτε και καλύτερα!)
Γράφω αυτό το σχόλιο για να θέσω μερικά περισσότερο πρακτικά ζητήματα.
1) Κατά τη γνώμη μου οι τέσσερις έννοιες του τίτλου αυτού του σχολίου θα μπορούσαν να συνδυαστούν σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς:
Τέχνη και Ανθρωπολογία
Τέχνη και Δημόσιος Χώρος
Τέχνη και Αισθητική
Ανθρωπολογία και Δημόσιος Χώρος
Ανθρωπολογία και Αισθητική
Δημόσιος Χώρος και Αισθητική
Προκύπτουν έτσι 6 σαφείς υποενότητες που θα μπορούσαν να μας απασχολήσουν στο workshop, μετά από σύντομες εισηγήσεις των συμμετεχόντων. Μην ξεχνούμε ότι δε θα είμαστε μόνοι μας, θα συμμετέχουν και δεκάδες άλλοι φοιτητές και, προφανώς, κάποιοι από τους διδάσκοντες, οι οποίοι θα πρέπει με κάποιον τρόπο να εισαχθούν στο «κλίμα» που θέλουμε να δώσουμε.
Θα πρότεινα, λοιπόν, η ομάδα της Αθήνας, ως πιο σχετική, να εισηγηθεί στο workshop με σύντομο τρόπο (ας πούμε σε 2-3 σελίδες για το καθένα) τα βασικά ζητήματα που θα μπορούσαν να μας απασχολήσουν στις ενότητες:
Τέχνη και Αισθητική
Ανθρωπολογία και Αισθητική
Δημόσιος Χώρος και Αισθητική
και η ομάδα της Κομοτηνής να εισηγηθεί για τα υπόλοιπα, επίσης σε 2-3 σελίδες για το καθένα:
Τέχνη και Ανθρωπολογία
Τέχνη και Δημόσιος Χώρος
Ανθρωπολογία και Δημόσιος Χώρος
Οι εισηγήσεις θα μπορούν να συνοδεύονται από παρουσίαση με power point φωτογραφιών, έργων τέχνης, δημόσιων χώρων κ.λπ. που θα σχολιάζουν τα λεγόμενα. Έτσι θα υπάρχει μια πιο στέρεα βάση για συζήτηση (για να μη χαοθούμε…)
2) Θα πρέπει να συμπεριλάβουμε στο σκεπτικό της συζήτησης τον τίτλο και τη θεματική του συνεδρίου. Η South Eastern Europe μπορεί να μας δώσει εξαιρετικά παραδείγματα σε όλες τις ενότητες που θέτω παραπάνω. Δείτε, ας πούμε, τις φωτογραφίες που ακολουθούν: είναι από τη νότια Αλβανία και δείχνουν ένα μνημείο της εποχής Χότζα/Αλία που έχει πυροβοληθεί κατά τις εξεγέρσεις της δεκαετίας του 1990. Οι εξεγερμένοι έσπασαν και τη μαρμάρινη πλάκα που μνημόνευε ένα γεγονός αντίστασης στους Γερμανούς. Δουλέψαμε πολύ στην επιτόπια για να αποκαταστήσουμε την επιγραφή… Πάνω στο παράδειγμα αυτό μπορούμε να μιλήσουμε για όλα τα ζητήματα.
Με παρόμοιο τρόπο μπορούμε να εντάξουμε στην προβληματική μας τους μετανάστες κ.ο.κ., όπως και τη συζήτηση για την ταυτότητα (έμφυλη, εθνοτική, εθνική κ.λπ.)
3) Έχουμε καλλιτέχνες, έχουμε ανθρωπολόγους, έχουμε και δημόσιο χώρο (τη σχολή). Πώς θα μπορούσαμε να καταλήξουμε σε μια «μονιμότερη» παρέμβαση στο χώρο μετά από τη συζήτηση; Η πρόταση για την κατασκευή στην αυλή του κτιρίου είναι εξαιρετική: Μήπως θα μπορούσαμε να αποτυπώσουμε τις σκέψεις και τις προτάσεις (τις δικές μας ή και των άλλων) σ’ ένα graffiti; (Λέω, τώρα, τον καημό μου…). Ειδικά η εξωτερική πλευρά του κτιρίου θα μας εξασφάλιζε και μια επικοινωνία με τον «έξω (του πανεπιστημιακού ασύλου) κόσμο». Νομίζω, πάντως, πως μια τέτοιου είδους παρέμβαση είναι απαραίτητη, γιατί θα δώσει πέρα από τον καλλιτεχνικό και έναν μνημονικό χαρακτήρα στο συνέδριο… Και τον χρειαζόμαστε!
4) Αν μια τέτοια παρέμβαση γίνει τελικά, τι υλικά θα χρειαστούμε; Και πόσο χρόνο; Και πόσο κόσμο; Αυτά εγώ δεν μπορώ να τα υπολογίσω, γιατί δεν έχω καμία προηγούμενη ανάλογη εμπειρία… Παρότι μουσάτος, παραμένω άμουσος, ελπίζοντας ότι δε σας προσγειώνω…
Τις καλημέρες μου και πάλι,
Βασίλης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου